مصاحبه با پويا آريان پور

بله، این فاصلـــه سال‌ها ادامـــه داشت؛ چراکه نه اعتقـــادی به دیگران داشتم و نه به خــــودم. منظورم این اســــت که نه آمادگــــی و میل به شنیــــدن در دیگران وجـــــود داشت و نه خـــــودم احساس میکردم میتوانم تأثیرگذار باشم. به‌نوعی، دیگر خودم را مؤثر نمیدانستــــم. فراتــر از مســـئله تأثیرگـــذاری، در تمام سال‌های گذشته با ساختــــاری مواجه بودیم که نه‌تنها فاقد برنامه‌ریزی مشخص بود، بلکه نمی‌شد به وعده‌ها و تعهدات آن نیز اعتماد کرد. در مجمــوع، دوری من از جریان جدی تنیـــس، تصمیمی ناگهانی نبود؛ بلـــکه در گــــذر زمـــان و بر اثر تجربه و آگاهـی تدریجی شکل گرفت. موضوع هـــم مربوط به فرد خاصی نیست، بلکــــه مسئله به ضعف‌های کلیتر و ساختاری بازمیگردد؛ ناتوانی سیستم و در پی آن، بی‌اثر شدن  قش فــــردی من