- سن: ۲۲ سال
- تولد: خراسان شمالی
افتخارات:
- ۱۱ قهرمانی مسابقات بزرگسالان کشوری و دارای رکورد ۱۱ قهرمانی متوالی ایران
- قهرمان بخش انفرادی مسابقات بینالمللی فیوچرز
- قهرمان بخش دونفره مسابقات بینالمللی فیوچرز
- دو نایب قهرمانی بخش انفرادی مسابقات بینالمللی فیوچرز
- رنکینگ ۶۸۴ انجمن تنیس بازان جهان )atp)
1- شما سالها به عنوان بازیکن و مربی در لیگ و تیم ملی حضور داشتید و تجربه نشستن روی نیمکت در شرایط مختلف را دارید. حضور در نوا، در این جایگاه، چه تجربه متفاوتی برای شما بود؟
معمولاً چنین فضایی را بیشتر در رقابتهای دیویسکاپ تجربه کردهام و نه در مسابقات داخلی. برای من تفاوت اصلی این بود که در یک تورنمنت داخلی، چنین فضای پرانرژی و پرشوری را تجربه میکردم.
2- یکی از ویژگیهای خاص نوا، حضور پرشور تماشاگران در هر سه شب مسابقات بود. این فضا را از داخل زمین و روی نیمکت چطور حس کردید؟ این حجم از تماشاگر چه تأثیری روی جریان بازی داشت؟
همانطور که گفتم، چنین فضایی را فقط در رقابتهای دیویسکاپ تجربه کرده بودم. برایم بسیار جذاب بود این حجم از انرژی که از سمت تماشاگران دریافت میکردیم. این حس رضایت و اشتیاق مردم، و اینکه نتیجه برای طرفداران تیمهای قرمز و آبی تا این حد اهمیت داشت، حتی رقابت و کریخوانی بین آنها، فضای خیلی خوبی برای ما ایجاد کرده بود.
3- در طول این سه شب، فشار و استرس مسابقه تا چه حد به فضاهای جدیتر مثل مسابقات تیم ملی یا رقابتهای بینالمللی نزدیک بود؟
این فضا برای من بیشترین شباهت را به دیویسکاپ داشت. واقعاً همان حس و حال را تداعی میکرد؛ جایی که میدیدم مردم با چه شور و اشتیاقی تیم محبوبشان را دنبال میکنند. برای من تجربهای بسیار نزدیک به همان فضای رقابتی بینالمللی بود.
4- شما در این رویداد در کنار بازیکنانی مثل انوشا شاهقلی حضور داشتید که سالها تجربه بازی مشترک در مسابقات مختلف را دارید. این همتیمی بودن در قالب نوا چه حالوهوایی برایتان داشت؟
برای من تصور تنیس ایران بدون افرادی مثل انوشا سخت است. به نظرم انوشا شاهقلی یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ تنیس ایران است و همیشه هم این را گفتهام. حضورش در کنار ما حس خیلی خوبی دارد و همچنان از تجربه و وجودش استفاده میکنیم.
5- تقابل با پویا آریانپور، با توجه به سابقه رفاقت و رقابت قدیمیتان، در این قالب تیمی و جلوی تماشاگران چه حس و تجربهای برایتان ایجاد کرد؟
بازی با پویا آریانپور برای من همراه با خاطرات زیادی است. یکی از مسابقات مهمی که هنوز در ذهنم مانده، فینال جام حذفی حدود سال ۱۳۸۶ است که با اختلاف خیلی کم از دست دادم. همیشه دنبال این بودم که دوباره در شرایطی نزدیک به برد مقابل او قرار بگیرم. حالا هم امیدوارم این رقابت در آینده ادامه داشته باشد و فرصت جبران دوبارهای داشته باشم.
6- تیم شما در نهایت قهرمان این دوره شد، اما مسیر رسیدن به این قهرمانی، مخصوصاً در بازی چالشی روز پایانی، چقدر پیچیده و پرفشار بود؟
ما روز اول را بردیم و روز دوم را واگذار کردیم. بازی انفرادی سینا مقیمی در روز دوم را هم از دست دادیم که اصلاً انتظارش را نداشتیم و همین موضوع شرایط تورنمنت را پیچیده کرد. در روز آخر هم با وجود اینکه بازی اول را واگذار کردیم و ۱۰–۲ عقب افتادیم، در نهایت توانستیم برنده شویم. به نظرم برخی اعتراضها را درک نمیکنم، چون ما در مجموع عملکرد بهتری داشتیم و در نهایت هم حق تیم ما قهرمانی بود.
7- اگر بخواهید نوا را با تورنمنتهایی که معمولاً در ایران برگزار میشود مقایسه کنید، از نظر شما مهمترین تفاوت در کجاست؟ این تفاوت را بیشتر در اجرا میبینید یا در نگاه به مخاطب؟
مهمترین تفاوت در نوع اجرا و توجه به مخاطب بود؛ به شکلی که توانست مردم را جذب کند. این نوع تورنمنتها هستند که میتوانند بزرگی و کلاس واقعی تنیس را نشان دهند. اگر چنین رویدادهایی بیشتر برگزار شود، قطعاً مردم تفاوت تنیس با برخی رشتههای تفریحی مثل پدل یا بدمینتون را بهتر درک میکنند. به نظرم توجه به کیفیت اجرا و تجربه تماشاگر میتواند نقش مهمی در رشد این رشته داشته باشد.
8- شما همیشه نگاه انتقادی نسبت به ساختار تنیس ایران داشتهاید. از این زاویه، نوا را چطور میبینید؟ آیا این مدل رویداد میتواند تغییری در این فضا ایجاد کند؟
ساختار تنیس ایران تا حد زیادی آماتور است و یکی از دلایل اصلی آن، نبود حمایت مالی پایدار از سوی اسپانسرهاست. نوا نشان داد که اگر حمایت مالی و اسپانسرهای قوی در کار باشند، میتوان یک تورنمنت منظم و سطح بالا برگزار کرد. امیدوارم بدنه مدیریتی تنیس ایران هم به این موضوع توجه کند و برای حل این مشکل قدمهای جدیتری بردارد.
9- با توجه به تجربه شما در مسابقات بینالمللی، نوا از نظر فضا، انرژی و درگیری ذهنی بازیکنان به کدام بخش از آن رقابتها نزدیکتر است و در چه بخشهایی هنوز فاصله دارد؟
نوا در بسیاری از زمینهها به تورنمنتهای بینالمللی نزدیک بود؛ از نظر برگزاری، امکانات و فضای ایجادشده برای بازیکنان و تماشاگران. اما به نظرم برای نزدیکتر شدن به سطح بالاتر، باید کیفیت بازیکنان در هر دو تیم یکدستتر و بالاتر باشد تا رقابتها جذابتر و جدیتر شود.
10- اگر بخواهید یک یا دو پیشنهاد مشخص برای بهتر شدن نوا در دورههای بعدی بدهید، آنها چه خواهند بود؟
به نظرم حضور یکی دو بازیکن جوان و مستعد در هر تیم میتواند بسیار مفید باشد. این انتخاب میتواند با نظر کاپیتانها انجام شود تا استعدادهای آینده تنیس ایران در چنین فضای مهمی دیده شوند. این موضوع هم برای رشد خود بازیکنان انگیزه ایجاد میکند و هم برای سایر جوانها الهامبخش خواهد بود.
11- در نهایت، اگر بخواهید تجربه حضور در نوا را در یک تصویر یا حس خلاصه کنید، آن تجربه برای شما چه شکلی بود؟
نوا برای من یادآور سالها تلاش، رقابت و جنگیدن برای رسیدن به جایگاهی است که برایش زحمت زیادی کشیدهام؛ تجربهای که بسیاری از خاطرات مهم این سالها را دوباره برایم زنده کرد.
- سن: ۲۲ سال
- تولد: خراسان شمالی
افتخارات:
- ۱۱ قهرمانی مسابقات بزرگسالان کشوری و دارای رکورد ۱۱ قهرمانی متوالی ایران
- قهرمان بخش انفرادی مسابقات بینالمللی فیوچرز
- قهرمان بخش دونفره مسابقات بینالمللی فیوچرز
- دو نایب قهرمانی بخش انفرادی مسابقات بینالمللی فیوچرز
- رنکینگ ۶۸۴ انجمن تنیس بازان جهان )atp)
1- شما سالها به عنوان بازیکن و مربی در لیگ و تیم ملی حضور داشتید و تجربه نشستن روی نیمکت در شرایط مختلف را دارید. حضور در نوا، در این جایگاه، چه تجربه متفاوتی برای شما بود؟
معمولاً چنین فضایی را بیشتر در رقابتهای دیویسکاپ تجربه کردهام و نه در مسابقات داخلی. برای من تفاوت اصلی این بود که در یک تورنمنت داخلی، چنین فضای پرانرژی و پرشوری را تجربه میکردم.
2- یکی از ویژگیهای خاص نوا، حضور پرشور تماشاگران در هر سه شب مسابقات بود. این فضا را از داخل زمین و روی نیمکت چطور حس کردید؟ این حجم از تماشاگر چه تأثیری روی جریان بازی داشت؟
همانطور که گفتم، چنین فضایی را فقط در رقابتهای دیویسکاپ تجربه کرده بودم. برایم بسیار جذاب بود این حجم از انرژی که از سمت تماشاگران دریافت میکردیم. این حس رضایت و اشتیاق مردم، و اینکه نتیجه برای طرفداران تیمهای قرمز و آبی تا این حد اهمیت داشت، حتی رقابت و کریخوانی بین آنها، فضای خیلی خوبی برای ما ایجاد کرده بود.
3- در طول این سه شب، فشار و استرس مسابقه تا چه حد به فضاهای جدیتر مثل مسابقات تیم ملی یا رقابتهای بینالمللی نزدیک بود؟
این فضا برای من بیشترین شباهت را به دیویسکاپ داشت. واقعاً همان حس و حال را تداعی میکرد؛ جایی که میدیدم مردم با چه شور و اشتیاقی تیم محبوبشان را دنبال میکنند. برای من تجربهای بسیار نزدیک به همان فضای رقابتی بینالمللی بود.
4- شما در این رویداد در کنار بازیکنانی مثل انوشا شاهقلی حضور داشتید که سالها تجربه بازی مشترک در مسابقات مختلف را دارید. این همتیمی بودن در قالب نوا چه حالوهوایی برایتان داشت؟
برای من تصور تنیس ایران بدون افرادی مثل انوشا سخت است. به نظرم انوشا شاهقلی یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ تنیس ایران است و همیشه هم این را گفتهام. حضورش در کنار ما حس خیلی خوبی دارد و همچنان از تجربه و وجودش استفاده میکنیم.
5- تقابل با پویا آریانپور، با توجه به سابقه رفاقت و رقابت قدیمیتان، در این قالب تیمی و جلوی تماشاگران چه حس و تجربهای برایتان ایجاد کرد؟
بازی با پویا آریانپور برای من همراه با خاطرات زیادی است. یکی از مسابقات مهمی که هنوز در ذهنم مانده، فینال جام حذفی حدود سال ۱۳۸۶ است که با اختلاف خیلی کم از دست دادم. همیشه دنبال این بودم که دوباره در شرایطی نزدیک به برد مقابل او قرار بگیرم. حالا هم امیدوارم این رقابت در آینده ادامه داشته باشد و فرصت جبران دوبارهای داشته باشم.
6- تیم شما در نهایت قهرمان این دوره شد، اما مسیر رسیدن به این قهرمانی، مخصوصاً در بازی چالشی روز پایانی، چقدر پیچیده و پرفشار بود؟
ما روز اول را بردیم و روز دوم را واگذار کردیم. بازی انفرادی سینا مقیمی در روز دوم را هم از دست دادیم که اصلاً انتظارش را نداشتیم و همین موضوع شرایط تورنمنت را پیچیده کرد. در روز آخر هم با وجود اینکه بازی اول را واگذار کردیم و ۱۰–۲ عقب افتادیم، در نهایت توانستیم برنده شویم. به نظرم برخی اعتراضها را درک نمیکنم، چون ما در مجموع عملکرد بهتری داشتیم و در نهایت هم حق تیم ما قهرمانی بود.
7- اگر بخواهید نوا را با تورنمنتهایی که معمولاً در ایران برگزار میشود مقایسه کنید، از نظر شما مهمترین تفاوت در کجاست؟ این تفاوت را بیشتر در اجرا میبینید یا در نگاه به مخاطب؟
مهمترین تفاوت در نوع اجرا و توجه به مخاطب بود؛ به شکلی که توانست مردم را جذب کند. این نوع تورنمنتها هستند که میتوانند بزرگی و کلاس واقعی تنیس را نشان دهند. اگر چنین رویدادهایی بیشتر برگزار شود، قطعاً مردم تفاوت تنیس با برخی رشتههای تفریحی مثل پدل یا بدمینتون را بهتر درک میکنند. به نظرم توجه به کیفیت اجرا و تجربه تماشاگر میتواند نقش مهمی در رشد این رشته داشته باشد.
8- شما همیشه نگاه انتقادی نسبت به ساختار تنیس ایران داشتهاید. از این زاویه، نوا را چطور میبینید؟ آیا این مدل رویداد میتواند تغییری در این فضا ایجاد کند؟
ساختار تنیس ایران تا حد زیادی آماتور است و یکی از دلایل اصلی آن، نبود حمایت مالی پایدار از سوی اسپانسرهاست. نوا نشان داد که اگر حمایت مالی و اسپانسرهای قوی در کار باشند، میتوان یک تورنمنت منظم و سطح بالا برگزار کرد. امیدوارم بدنه مدیریتی تنیس ایران هم به این موضوع توجه کند و برای حل این مشکل قدمهای جدیتری بردارد.
9- با توجه به تجربه شما در مسابقات بینالمللی، نوا از نظر فضا، انرژی و درگیری ذهنی بازیکنان به کدام بخش از آن رقابتها نزدیکتر است و در چه بخشهایی هنوز فاصله دارد؟
نوا در بسیاری از زمینهها به تورنمنتهای بینالمللی نزدیک بود؛ از نظر برگزاری، امکانات و فضای ایجادشده برای بازیکنان و تماشاگران. اما به نظرم برای نزدیکتر شدن به سطح بالاتر، باید کیفیت بازیکنان در هر دو تیم یکدستتر و بالاتر باشد تا رقابتها جذابتر و جدیتر شود.
10- اگر بخواهید یک یا دو پیشنهاد مشخص برای بهتر شدن نوا در دورههای بعدی بدهید، آنها چه خواهند بود؟
به نظرم حضور یکی دو بازیکن جوان و مستعد در هر تیم میتواند بسیار مفید باشد. این انتخاب میتواند با نظر کاپیتانها انجام شود تا استعدادهای آینده تنیس ایران در چنین فضای مهمی دیده شوند. این موضوع هم برای رشد خود بازیکنان انگیزه ایجاد میکند و هم برای سایر جوانها الهامبخش خواهد بود.
11- در نهایت، اگر بخواهید تجربه حضور در نوا را در یک تصویر یا حس خلاصه کنید، آن تجربه برای شما چه شکلی بود؟
نوا برای من یادآور سالها تلاش، رقابت و جنگیدن برای رسیدن به جایگاهی است که برایش زحمت زیادی کشیدهام؛ تجربهای که بسیاری از خاطرات مهم این سالها را دوباره برایم زنده کرد.